Ζεστάνετε τη σχάρα ή ένα βαρύ τηγάνι από χυτοσίδηρο σε πολύ δυνατή φωτιά — εννοώ να καπνίζει, να το νιώθετε από τριάντα εκατοστά μακριά. Τρυπήστε κάθε μελιτζάνα μερικές φορές με ένα μαχαίρι για να βγαίνει ο ατμός, και τοποθετήστε τις κατευθείαν στη σχάρα ή στο τηγάνι χωρίς περιστροφές. Χρειάζεστε έντονη, άμεση θερμότητα ώστε η φλούδα να μαυρίσει και να φουσκώσει παντού — αυτό παίρνει 12 με 15 λεπτά συνολικά, γυρίζοντας κάθε 3 λεπτά για να τιμωρηθεί κάθε πλευρά. Όταν μυρίσετε το κάψιμο και η σάρκα υποχωρεί απαλά στις λαβίδες, είστε εκεί. Μην βιαστείτε. Ο καπνός δεν είναι παρενέργεια — είναι το ίδιο το πιάτο.

Βγάλτε τις μελιτζάνες από τη φωτιά και αφήστε τις να ξεκουραστούν σε ένα πιάτο για πέντε λεπτά. Έπειτα ξεφλουδίστε την καμένη φλούδα με τα δάχτυλά σας — πρέπει να φεύγει σε φύλλα, εύκολα και ικανοποιητικά. Μόλις μείνουν γυμνές, μεταφέρετέ τες σε ξύλο κοπής και ψιλοκόψτε τη σάρκα αδρά. Θέλετε υφή και κομματάκια, όχι λεία πουρέ — αυτό είναι μεζές, όχι βρεφική τροφή. Αφήστε τυχόν σκούρα υγρά να φύγουν πριν συνεχίσετε.

Σε μια φαρδιά γαβάθα, χτυπήστε κρύο γιαούρτι με γενναία στύψη λεμονιού και μια καλή πρέζα αλάτι. Πάρτε δύο με τρεις σκελίδες ωμό σκόρδο και πιέστε τις με την πλάτη ενός κουταλιού μέχρι να διαλυθούν μέσα στο γιαούρτι — ωμό, καυτερό, άψητο, ακριβώς έτσι όπως πρέπει. Τώρα διπλώστε απαλά τη ζεστή μελιτζάνα μέσα. Θέλετε το γιαούρτι να παραμένει λευκό και κρεμώδες δίπλα στην καπνιστή σάρκα, όχι να γκριζάρει. Δοκιμάστε το. Θέλει κι άλλο λεμόνι; Κι άλλο αλάτι; Διορθώστε το τώρα, πριν το δει κανείς.

Μοιράστε το σε ένα ρηχό μπολ — γενναιόδωρα, ελαφρά κορυφωμένο, χωρίς να το φτιάξετε υπερβολικά. Ρίξτε λίγο ελαιόλαδο από πάνω, πασπαλίστε με κόκκινη πάπρικα για χρώμα και μια νύξη θερμότητας, και σκορπίστε μια χούφτα φρέσκο μαϊντανό πάνω από όλο το πιάτο. Βάλτε το στο τραπέζι με ψωμί και ελιές και κάντε ένα βήμα πίσω. Αυτό το πιάτο φροντίζει τον εαυτό του.