Κόψτε τις μελιτζάνες κατά μήκος σε φέτες, περίπου μισό δάχτυλο πάχος — ούτε πολύ λεπτές για να μην εξαφανιστούν στο λάδι, ούτε πολύ χοντρές για να μην ψηθούν σωστά από μέσα. Αλατίστε τες γενναιόδωρα και από τις δύο πλευρές και στηρίξτε τες όρθιες σε ένα σουρωτήρι για 15 λεπτά. Θα δείτε το νερό να τρέχει από αυτές, να μαζεύεται σε σταγόνες και να στάζει. Τέλεια — αυτό ακριβώς πρέπει να συμβεί. Μετά τα 15 λεπτά, πάρτε μια κουζινόπανο και σκουπίστε τες δυνατά — χωρίς απαλές κινήσεις, θέλουμε να είναι όσο πιο στεγνές γίνεται.

Σε ένα φαρδύ, βαρύ τηγάνι — χυτοσίδηρο αν έχετε — ρίξτε αρκετό ελαιόλαδο ώστε να φτάνει στο ύψος μισού δαχτύλου από τον πάτο. Βάλτε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά και περιμένετε. Περιμένετε μέχρι το λάδι να αστράψει και να κινείται σαν νερό, ελαφρύ και γρήγορο, όχι βαρύ και αργό. Δοκιμάστε το με ένα μικρό κομμάτι μελιτζάνας: πρέπει να το αρπάξει αμέσως και να κάνει θόρυβο.

Τηγανίστε σε δόσεις — μην γεμίσετε το τηγάνι, το εννοώ, θα τις ατμίσετε και θα χάσετε τα πάντα. Τοποθετήστε τις φέτες μέσα και αφήστε τες ήσυχες για 3 έως 4 λεπτά. Χωρίς σκαλίσματα, χωρίς ανακάτεμα. Θέλουμε μια κρούστα που να έχει βαθύ χρυσοκάστανο χρώμα, σχεδόν σαν σκούρα καραμέλα, πριν γυρίσετε. Έπειτα μία στροφή, άλλα 3 λεπτά από την άλλη πλευρά. Πιέστε το κέντρο με το δάχτυλό σας — η σάρκα πρέπει να υποχωρεί εντελώς, χωρίς καμία αντίσταση. Βγάλτε τες σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας να στραγγίξουν και να ξεκουραστούν.

Όσο ξεκουράζεται η μελιτζάνα, ετοιμάστε το γιαούρτι. Λιώστε τις σκελίδες σκόρδου με μια γενναία πρέζα αλάτι και δουλέψτε τες με την επίπεδη πλευρά του μαχαιριού μέχρι να γίνουν μια λεία, έντονη πάστα — δεν θέλουμε κομματάκια, θέλουμε να έχει παραδοθεί εντελώς. Ανακατέψτε τη σε ένα γενναιόδωρο φλιτζάνι πηχτό γιαούρτι μέχρι να ομογενοποιηθεί. Δοκιμάστε. Αν δεν σας κάνει ελαφρώς νευρικούς από την ποσότητα σκόρδου, χρειάζεστε περισσότερο.

Απλώστε τη τηγανητή μελιτζάνα σε μια φαρδιά πιατέλα — λίγο επικάλυψη είναι εντάξει, ακόμα και καλό. Πασπαλίστε με φρέσκο μαϊντανό και αφήστε τον να πέσει στις χαραμάδες. Μια μικρή πρέζα κύμινο, μια γενναία δόση κόκκινης πιπεριάς — πούλ μπίμπερ αν έχετε, καγιέν αν δεν έχετε. Έπειτα, μοιράστε γενναιόδωρα το σκορδάτο γιαούρτι από πάνω, αφήνοντάς το να μαζεύεται και να τρέχει στα κενά. Τελειώστε με μια αργή στάλα από το καλύτερο ελαιόλαδό σας.

Σερβίρετε ζεστό ή σε θερμοκρασία δωματίου — και οι δύο εκδοχές είναι σωστές, μην ανησυχείτε. Φέρτε ζεστό ψωμί στο τραπέζι και σπάστε το με τα χέρια, μην το κόψετε. Αυτό είναι πιάτο που τρώγεται αργά, σκουπίζοντας μελιτζάνα και γιαούρτι μαζί με το ψωμί ενώ κάποιος γεμίζει ξανά τα ποτήρια. Αυτό είναι το νόημα.