Πιάστε κάθε μελιτζάνα με λαβίδα και κρατήστε τη απευθείας πάνω από τη φλόγα του αερίου, γυρίζοντάς τη αργά και χωρίς βιασύνη — 8 με 10 λεπτά, αφήνοντας τη φλούδα να μαυρίσει εντελώς και τη μελιτζάνα να μαλακώσει και να καταρρεύσει. Θέλετε να την ακούτε να σιγοβράζει και να μυρίζετε τη γλύκα κάτω από τον καπνό. Αν δεν έχετε φλόγα, κόψτε τες στα δύο κατά μήκος και πιέστε τες με την κομμένη πλευρά προς τα κάτω σε μια καλά ζεσταμένη μαντεμένια κατσαρόλα μέχρι να φουσκαλιάσουν και να σκουρύνουν, 6 με 8 λεπτά. Μην τις τραβήξετε νωρίς — ο καμένος φλοιός δεν είναι πρόβλημα, είναι ο στόχος.

Αφήστε τες να σταθούν μόλις όσο χρειάζεται για να μπορείτε να τις κρατήσετε, μετά ξύστε με ένα κουτάλι τη μαλακή σάρκα από μέσα σε ένα μπολ. Αφήστε κάθε κομματάκι από τη μαυρισμένη φλούδα πίσω. Αυτό που θέλετε είναι η ζεστή, μεταξένια, καπνιστή σάρκα — λίγο σκουρόχρωμη στις άκρες είναι εντάξει, ακόμα και καλό, μόνο βαθαίνει τη γεύση.

Λιώστε τη με ένα πιρούνι, χοντρά και ελεύθερα — δεν είναι πουρές, πρέπει να έχει κάποια υφή και χαρακτήρα. Ψιλοκόψτε το σκόρδο όσο πιο λεπτά αντέχει η υπομονή σας και ανακατέψτε το όσο η μελιτζάνα είναι ακόμα ζεστή, ώστε να μαλακώσει μέσα στο μείγμα. Στη συνέχεια διπλώστε απαλά το γιαούρτι, αλατίστε και δοκιμάστε. Ψάχνετε για κάτι κρεμώδες αλλά ζωντανό, όχι βαρύ.

Μοιράστε σε ένα φαρδύ, ρηχό μπολ, από αυτά που μπορεί ο καθένας να φτάσει από την απέναντι πλευρά για να βουτήξει. Πασπαλίστε λίγη κόκκινη πιπεριά από πάνω, ρίξτε γενναιόδωρα ελαιόλαδο και στρώστε φρέσκο μαϊντανό πάνω από όλα. Δοκιμάστε ακόμα μια φορά για αλάτι. Σερβίρετε σε θερμοκρασία δωματίου με καλό ψωμί και, αν η βραδιά πηγαίνει καλά, ένα ποτήρι ούζο δίπλα.