Πάρτε ένα πιρούνι και τρυπήστε κάθε μελιτζάνα μερικές φορές — ο ατμός χρειάζεται διέξοδο, διαφορετικά κινδυνεύετε να σκάσει, και αυτό δεν το θέλει κανείς. Έπειτα κρατήστε τη μελιτζάνα κατευθείαν πάνω από τη φλόγα του γκαζιού με τις λαβίδες σας και γυρίστε τη αργά και με υπομονή, συνολικά για καλά 20 με 25 λεπτά. Θα την ακούτε να κάνει «τακ» και να σφυρίζει, η φλούδα θα μαυρίσει εντελώς και θα αρχίσει να βυθίζεται προς τα μέσα — αυτό ακριβώς θέλετε. Μην βιαστείτε. Αν έχετε μόνο τηγάνι ή σχάρα, χρησιμοποιήστε το, αλλά πρώτα κάψτε το καλά και γυρίζετε τη μελιτζάνα συχνά. Ο καπνός είναι η ψυχή της συνταγής. Χωρίς κάψιμο, δεν έχει νόημα.

Αφήστε τις μελιτζάνες πέντε λεπτά να κρυώσουν — αρκετά ώστε να μπορείτε να τις πιάσετε. Κόψτε κάθε μία στα δύο κατά μήκος και βγάλτε με κουτάλι όλη εκείνη τη μαλακή, ανοιχτόχρωμη, λιωμένη σάρκα σε ένα μπολ· η καμένη φλούδα δεν πηγαίνει πουθενά κοντά στο πιάτο σας. Αυτό που θα σας μείνει θα μυρίζει φωτιά ανοιχτού χώρου. Αφήστε το να σταθεί άλλα δύο με τρία λεπτά — η μελιτζάνα θα βγάλει λίγο νερό, το οποίο θέλετε να φύγει πριν προχωρήσετε.

Πιέστε ελαφρά τη σάρκα για να φύγουν τα περιττά υγρά, και μεταφέρετέ τη σε ένα καθαρό μπολ. Τώρα μπαίνει το γιαούρτι — παγωμένο, κατευθείαν από το ψυγείο, χωρίς δισταγμό. Ψιλοκόψτε το σκόρδο και ανακατέψτε το μέσα, προσθέστε μια γενναία πρέζα αλάτι, κι έπειτα στύψτε μισό λεμόνι. Δοκιμάστε. Προσαρμόστε. Το γιαούρτι πρέπει να έχει ξινάδα, το σκόρδο να τσιμπάει λίγο, και ο καπνός να διαφαίνεται από κάτω. Μην ανακατεύετε υπερβολικά — θέλετε λίγη υφή, όχι πουρέ.

Απλώστε τη σαλάτα σε φαρδιά πιατέλα — είναι μεζές, χρειάζεται χώρο. Κάντε μια μικρή κοιλότητα στη μέση και ρίξτε το ελαιόλαδο αφειδώλευτα, αφήστε το να μαζευτεί λίγο. Πασπαλίστε τις νιφάδες κόκκινης πιπεριάς από πάνω ώστε να ξεχωρίζουν έντονα στο λευκό. Σκίστε τον μαϊντανό με τα χέρια — μη τον ψιλοκόψετε — και σκορπίστε τον παντού. Φέρτε το αμέσως στο τραπέζι. Το λάδι κατεβάζει τη γεύση βαθύτερα, η πιπεριά μένει στη γλώσσα, και όλο το πιάτο εξαφανίζεται πιο γρήγορα από ό,τι περιμένετε.